ازهرکجای این شعر شروع کنی
پشت کرده ام به خود
تو را با زندگی ام دوئل کنم
هفت:
بر مهر،مهر علاقه می کوبی و من
زیر باران.
تو را از لب هایم شروع می کنم
زیر پایت پاییز و این خیابان بی هدف را کجای جهان مقصدی؟
که چنان می رویم و
واماندن
چنین که می مانیم و
وارفتن
ابرها چشم دیدن ما را ندارند
آسمان کورکورانه تار می شود
و برخورد ابرها و برخورداری برف
بگذار باز آغوشت را در چتر بازیم
بی امان بارش و فراگیر تنت
شش:
گلوگاهت
رعدهای بغض آلود
پنج:
در بارش موهایم میان باد
وزش تو به فراخوان تنم
بازمانده آغوشی آغشته از خاک
چهار:
از هرکجای این شعر شروع کنی باد می وزد
و پاهایم مغموم ایستگاهی ست خالی از مقصد
که نیستی کنارم
کنارم باش
چه فرق می کند؟
حالا دیگر چه شیر باشم چه روباه
دو روی سکه تویی.
سه:
دو:
از هرکجای این شعر شروع کنی
یک:
دوستت دارم.