من و مدادم!

2010-10-27T13:18:00.001-07:00

باد بر آب

2010-10-27T05:18:00.000-07:00

منها شده ام.منها بوده ام.جمع نبودم از اول با او.
من یکی.دیگری یکی دیگر.
دیگری جمع بود.
من فقط باور نکرده بودم
این را از کبودی جای انگشتهای نفرسوم روی بازوی چپم فهمیدم.
از کبودی که حالا خودش ،خود آقا،با فشار روی جایش،بیشترش می کرد.

2010-10-27T05:16:00.000-07:00

یک نویسنده، یا هر انسانی، باید باور داشته باشد که هرچه بر او می‌گذرد ابزاری‌ست؛ هرچیزی برای هدفی به او داده شده است. در موردِ هُنرمند، این مسأله حتّا از قوّتِ بیش‌تری برخوردار است. هر واقعه‌ی ناخوشایندی که بر او بگذرد، مانندِ مادّه‌ی اوّلیه‌ی کارش در اختیارِ او گذاشته شده است. باید آن‌را بپذیرد.» [هفت شب با بورخس، خورخه لوئیس بورخس، ترجمه‌ی بهرام فرهنگ، نشر مرکز، ١٣٧٨، صفحه‌ی ١۵٠]

2010-10-25T03:01:00.000-07:00

فقط می نویسم که یادم نره:
ماجرای موبایل رو فراموش کن.
مثل ماجرای کیت کت و گل و چیزای دیگه
اون غافلگیر کردن و هیجان زده شدن از هیجانت رو فراموش کرده.

2010-10-25T02:34:00.000-07:00

سی سی دیشب دو بار زنگ زد.نشنیده بودم.الان می خوام بهش زنگ بزنم.سی سی برام به مثابه خدا است.اول از همه بعد آقای مدادم،سی سی رو دوس دارم.اگه با مدادم زندگی نکنم دوس می دارم با سی سی زندگانی کنم.

2010-10-25T02:31:00.000-07:00

آدم کف اقیانوس آسفالت کنه اما دو ساعت مونده به وقت اپیلاسیونش،پریود نشه

چرا شامپوشو آماده میذاری اگه منتظرش نیستی؟

2010-09-07T05:40:00.001-07:00

حالا باز منم و ایمیلم و اندوهی که پایان ندارد

2010-09-07T05:38:00.000-07:00

آنتاموبا هیستولیتیکا

2010-08-31T21:58:00.000-07:00

2010-08-08T07:25:00.000-07:00

بی تو

نه کتاب جدیدم

و نه حتی جیگرگی با فریبا

نجاتم نمی دهند

پس کی می آیی؟

2010-08-08T07:23:00.000-07:00

شیرجه می زنم در عمیق ترین ترسهام

نمی دانم زنده می مانم یا نه؟

2010-07-31T21:02:00.000-07:00

ته سیگار

حواسم هست ومیمیرم حواست نیست

کنارت اوج می گیرم حواست نیست

تو می خندی حواست نیست...

پ ن: دوس می داشتم آهنگه رو...

ملال زیستن

2010-07-31T20:56:00.000-07:00

بازم همه چی تموم شده.هر ده روز می رم خرید،فقط خوراکی ها!میوه سبزی این جور چیزا!خسته می شم.برام مث قبل ترها یه خرید روح افزا و شادی آور نیست.ملاله،خستگی.تازه شستن و جابجا کردنش هم قوزیه بالا قوز.

پ ن:به آقا می گم تو آقای خونه ای تو باید بری خرید.حداقل مایحتاج اولیه زندگی رو تو بخر.می گه حالا تو بخر.(اساسن از هر خریدی متنفره.متنفره واقعن؟)

پ ن تر:عاشق آشپزیم.خدا خودش می دونه.

2010-07-31T20:53:00.000-07:00

خواب دیدم یک نامه برایت نوشته ام پست کرده ام به خانه ات(خانه مان؟خانه تان؟)و فقط نوشته ام:نمی توانم،می روم.

و رفته بودم.نه هزاران کیلومتر آنطرف تر،جایی همین اطراف،گوشه ی تنهایی شاید.برای همیشه.

شمعدانی

2010-07-31T08:01:00.000-07:00

گیاهی که در سرما گل می دهد

شمعدانی شمعدانی است

-سارا محمدی اردهالی

2010-07-30T21:41:00.000-07:00

قول داده ام.به خودم.به آقامون.می خوام سرقولم وایستم.احساس می کنم اینقد بزرگ شدم که یکبار هم که شدم که قلبم رو دنبال کنم.ازون گذشته عاچقش شدم و این چیز کمی نیست.بهش می گم دلم می خواد تو خونه کوچیک قدیمیمون با آجرای قرمز که تو حیاطش حوض کاشی آبی داشته باشه با ماهی گلی،باغچه های کوچولو که البته یه ورشو خانم خونه سبزی کاشته و یه ور دیگه شو گل.با یه درخت بید مجنون شاید تبریزی هم بشه کاشت توش،نمی دونم و حتما یه درخت آلبالو،با پسرمون،آراز ودخترمون،سارای ( آراز یک ماهه است و سارای تو دلمه هنوز)،زندگی کنیم.

آقای خونه که اصلاهم آدم پیچیده ای نیست،مث همه مردا بره سرکار صبح های زود و عصرام برگرده خونه.

درو که باز می کنه هرم خنک سایه دارودرختا و حیاطی که من آبپاشی کردم بخوره تو صورتش و یک کمی جلوتر درو که ببنده پشت سرش، بوی غذا بپیچه تو مشامش که یهو دنیا آروم شه.پا بذاره تو یه تیکه از بهشت.همین جوری بیاد جلو و خانم خونه با یه لیوان شربت خنک و قرابیه مثلن (چون آقا به تازگی از تبریز قرابیه آوردن)میاد استقبالش.یه بوس داغ میذاره رو لبای آقا که اصلن داغیش اذیتش نمی کنه حتی و بعدش یه نفس عمیق می کشه که خانم خونه البته می دونه یعنی چی.

بعد خانم میره تو آشپزخونه ادامه شام پختنش و آقا چشماشو بسته.انگار دنیا یه لحظه پاوس شده باشه،نه بادی نه طوفانی نه آدمای مزخرف پرادعایی نه رانت خواری حتی نه سفارتی و الخ!صدای موسیقی مورد علاقه اش هم پخشه تو فضا به آرومی.یهو چشمش میفته به ظرف بلوری روی میز پر گیلاس و انجیر کبود مثلن(اولی چون میوه دوس داشتنیشه،دومی چون فصلشه)و لبخند می زنه که خانوم خانوم...

اینجا بهشت ماست.نمی خوام زندگیمون فرساینده و کش دار باشه.می خوام مث قبل از هم انرژی بگیریم.

تصمیم گرفتم بهش اعتماد کنم و اینجا زندگی کنم و آروم و صبور و امیدوار ادامه بدم.

اینجا و آرامششو هیج بادو طوفان لعنتی ای نمی تونه بهم بزنه.

ما نمی ذاریم.

حیف تو نیست دوس جونی؟

2010-07-25T22:43:00.000-07:00

ایمیل زده که دوس جونی تو که اینقد شاد و خلاق و پرانرژی بودی،که می تونستی تو یه لحظه حال همه دورو وریاتو خوب کنی،چت شده؟

می بینم راس می گه.

2010-07-25T22:05:00.000-07:00

شبانه:

شبانه دیشب و امروز صبح می نویسم.

همین فقط که مهتابی بود،خنک،حتی باد هم می اومد،من بودم و حضور آقای خونه که از لابلای خطوط تلفن می بردم رو ابرها و همون جا نگهم می داشت.نه اینکه رو پشت بوم بودم و درنتیجه ابرها نزدیکتر!

ما دلمون عشق بازی می خواست زیر نور مهتاب تو کویر مثلن،درحالیکه حرارت خورشیدی که منم ،از زمین که من روش دراز کشیدم(درازانده شدم توسط آقا) ساطع کنان،آقا رو ذوب کنه.این پروژه از ما برمیاد.هرکی فک کنه کیفیتش همین جوری نیس"خر"است!

(تجسم کنید یک شب مهتابی در کویر برهوت،یک خورشید از زمین درآمده باشد)

2010-07-24T04:22:00.000-07:00

ظهرانه:

نمناک ترین زن این خانه،ظهرهای شنبه حول و حوش دو و بیست و پنج دقیقه می رسه خون.اگه ناهارشو دیشب نپخته باشه ،شروع می کنه به آشپزی.امروز ته چین پخته با زیره و با مرغای اضافی سوپ بار گذاشته با این محتویات:لوبیا سبز،هویج،جعفری تازه خرد شده،رب گوجه،آبغوره شیرازی،نمک فلفل زردچوبه و یه ادویه ای که نمی دونه چی هست.

نمناک ترین زن این خانه،امروز کلاساش عالی بود،پس عجالتا کمی نمناک نیست و همون قدری که هست برای خاطر دوری آقای خانه از این شهر است که تا سه شنبه شب ادامه خواهد داشت.

این خانم خواسته نمناک نباشه تا شاید به این دلیل آقا خوب باشه حالش.ایشالا.

پ ن اولیه:

به آقا صبح گفته تو کی هستی که با صدات و فقط صدات، اینهمه روحم زنده است،تنم جوندار..آقا جواب داده من یه شربت روح افزام.

خانم گفته:نه آقا تو به مثابه شیلانی برام و من لابد خود سکنجبین.

گفته بهله سکنجبینمی همیشه.

پ ن:

شربت های مذکور در کافه پیاده رو سرو می شوند."شیلان"باحال است و "سکنجبین"از همه بهتر."روح افزا"برخلاف نامش زیاد باحال نیست!

2010-07-23T21:07:00.000-07:00

نمناک ترین زن این خانه،هر روز صبح بیدار می شود.طلوع آفتاب را از پشت بام بلندترین خانه این کوچه نگاه می کند.حدود هفت و چند دقیقه به بارانی ترین مرد این شهر اس ام اسی صبح بخیر می گوید و گاهی دوستر می داردآقا به او صبح بخیر بگوید.که این آرزو با دو ساعت تأخیر معمولا برآورده می شود.

نمناک ترین زن،هر صبح غرق می شود در آب ولرم رو به خنکی حمام و تن همیشه تب دارش را می سپارد به بارش.چشم هایش قهوه ای است،روشن،غمگین که می شود،چشمهاش خود مرگند وقتی خوشحال است،برق می زنند.همین جوریهاست که نبض آقا بسته است به چشمان خانم.سینه هاش بی قرار همیشه و انحناهای تنش که انگار سفر دائمی دست آقا را می خواهند.

نمناک ترین زن این خانه،هر صبح به گلدان هایش می گوید شما دوست تر دارید صبحها آب بخورید یا شب ها؟و همیشه همان وقت آبشان می دهد.بعد به خودش می گوید صبحانه چی دوس می داری؟و با آبپاش به خودش آب می پاشد و می گوید خب توهم گلی!

نمناک ترین زن این خانه با قارچ ها و تخم مرغ در ترکیب با فلفل قرمز واقعی و فلفل سیاه،جادو می کند یا با خربزه مشهدی و هندوانه قارمیز و نان و پنیر و سبزی تازه محشر به پا می کند..هاه شیر را برای صبحانه هیچ گاه دوس نمی داشته.

نمناک ترین زن این خانه،هرصبح با کبوترهای لب پنجره همصدا می شود که هاه؟اگر یک روز دیگر نتوانید بغ بغو کنید چه ؟

...

2010-07-22T22:30:00.000-07:00

باران بودی،ناتمام.

سیل بودم،ویرانگر.

2010-07-19T04:47:00.000-07:00

آخرین تانگو در پاریس

دیشب بعد مدتها برای دومین بار البته اینبار با آقامون دیدمش.مقاله‌ی «شاعری با سینما»، درباره‌ی برتولوچی، صفی یزدانیان، کتاب «ترجمه‌ی تنهایی» خیلی به حس من نزدیک بود حتی.نمی دونم احساس می کنم رابطه من و آقا اینجوری شده؛بودن یا نبودن،مسئله اینست.

آقای یزدانیان، آپارتمان را برای مرد و زن ، جایی برای پناه‌بردن عنوان کرده تا رها از هر نقشی که باید در بیرون و برای بیرون بازی کنند، خودِ خودشان باشند. خودی که آن‌قدر راست است که حتا نامی که در بیرون از این آپارتمان دارند با خود به درون نمی‌آورند."خانه و اصلن هرمکان و زمانی باهم بودنی برای ما یه همچین چیزیه،من خودم هستم،بی شک آقا هم خود خودشه.

"این معرفی‌نشدن با نام، یکی به دلیل ایمن‌ماندن از مناسبت‌های دنیای ثبات‌یافته‌ی هرروزه است، اما دلیل مهم‌تر حفظ‌کردن فردیتی است که نام هم برایش گونه‌ای سیماچه است." احساس می کنم آقا برای پنهان کردن نام،دلیلی تو همین مایه ها داشته. که رها از هویت سابقش با همان نام،حالا برای من نامی دیگه و هویتی دیگه بالطبع داشته باشه.

می گه"در این «خلوت»های برتولوچی، در این جزیره‌هایی که انگار همه‌چیز درشان مُجاز است، چون داوریِ بیرون از آن‌ها حذف شده است، شخصیت‌ها مدام با چهره‌ای تازه از خود و یک‌دیگر مواجه می‌شوند. " برای ما هم همین طور بوده.این جور زندگی به خواست آقا،نه من،منجر به ده ماه کشف و شهود لابلای اشیا و صداها و حس ها و سفرها حتی ،شد. آقای یزدانیان ادامه می ده"اما در فضای این جزیره‌ها، آن‌چه سرانجام بر همه آشکار می‌شود، ناممکن‌بودنِ تداوم زیستن در این مکان‌های تجریدی است. جز در مورد «رویابین‌ها» که شوق پیوستن به کنش سیاسی جمع سه‌نفره را از هم می‌پاشد، در بقیه‌ی این نمونه‌ها، «مرگ» آن قطعیت تمام‌کننده است که به این عدم امکان شهادت می‌دهد." حالا من به این تلخی به تمام شدن ماجرامون نگاه نمی کنم اما احساس می کنم مادامی که نقشش تو زندگیش با نام دیگه اش تموم نشه،ماجرا با مرگ یکی از ما تموم میشه.مرگ جسمانی نه ها،یه جور دیگه.همین جوریها که بعضی وقتا می شم.

2010-07-18T22:20:00.000-07:00

دوشنبه صبح است.من طبعن از برنامه جشن تولدم،تدارک دیده شده توسط آقامون،برگشتم خونه.ما هیچ وقت صبونه نمی خوریم به جز روزای تعطیل.دلیلش واضحه چون آقا باید بره سرکار و همین که بیدار می شیم خودش کلی یه!پس من یه بربری خریدم و شادان اومدم تا صبونه بخورم...

هدیه تفلدم توسط آقا:

premier jour

NINA RICCI

هاه دوس می داشتمش.اینقده بوش خوب بود که.

پ ن:

چی فک می کردیم:

گفتم الان بادکنکا می ترکن،الان کیکمو میاره،الان بوی هفت شاخه گلام میاد..نیومد اما که.یعنی من می دونم چقد حالش بد بود.می گه جبران می کنم.می دونم که می کنه.

2010-07-17T08:20:00.000-07:00

"oho"

گنجشك ها با تو دوستند

گربه ها از صداي پايت فرار نمي كنند

سوسك ها

_اگر تو بخواهي _

كنار دمپايي ها دراز مي كشند

جانور درونم آرام شده است

تو با كدام زبان حرف مي زني ؟!

-حافظ موسوی

(تیتر از خودم)

2010-07-17T07:00:00.000-07:00

بزرگ می شوم آیا؟

فردا تولدمه.می گه بیست و شیشت تموم می شه میری تو بیست و هفت.باورم نمی شد تا نمودار و منحنی و بردار نکشیدم.من فردا وارد بیست و هفت سالگی می شم.

پ ن:

مامان همیشه زودتر تبریک می گه.انگار می خواد جلوتر از همه باشه.

مدادم زنگ می زنه که فرداس،پس فرداس؟چیکا کنیم خانوم؟بریم کافه فیلان و بقیه صبتا.

یعنی ما دعوایی کردیم دیشب که نه اون تونست مشق بنویسه نه من راحت بخوابم.تازه امرو بعد اینکه واسه خودم گل خریدم ،بازم باهم غر زدیم که در نهایت من گفتم اصلن نمی خوام بیای و یه وقت نیای که من نیستم و آقا هی می گفت بعد کلاس زنگ می زنم که من عر می زدم که نمی خوام بم زنگ بزنی و هی وسطش تأکید که اصلن فردام نمی خوام بیا ی ی ی.عر عر عر.

اس ام اس دادم که همه حرفام راس بود و هرکی فک کنه نبود،خر است.

بعد خدافظی کردیم.(اون خدافظی کرد ،من عرخدافظی کردم).

وسط راه اس ام اس می ده که خر خودمی خر جونی.

پ ن تر:

بعد کلاس زنگ زده.می گم میخوای ثابت کنی که خری.می گه تو فک کن من یه خریم که یه خر دیگه رو دوس می داره!

بعدم هی می خنده قاه قاه که رفتی حساب کردی خانم بیست و هفت ساله.هاهاها واست هفت تا گل می خرم به نشانه هفتش!هاهاها.قاه قاه

خدایا کاشکی می مردم و بیست و هفت ساله نمی شدم.خدایاااا

2010-07-17T06:43:00.000-07:00

هیجان انگیزی که منم!(ماجرای یک نامه ملودرام به تاریخ بیست وچهارم تیرماه)

براش نامه نگاریدم.روش نوشتم برای یار داغم،آقا.یه قلب تیرخورده با قطرات خون چکاننده در جام شرابی هم پاش کشیدم.با روبان قرمز بستم و گذاشتم لای حوله اش که براش شسته بودم.

رفت با دوستش بیرون.که این یعنی هنو مونده تا نامه رو ببینه.تازه بعدشم رف خونه دوستش.یعنی بازم تا دیده شدن نامه راه بود.از همیشه هم دیرتر رفت خونه.تازه نصفه شبی که بهم زنگ زد تا آخرش یک کلمه هم از نامه حرف نزد.یعنی خب هنو ندیده بودش.خدایا داشتم منفجر می شدم.می خواستم وایستم تو گوشش داد بزنم که آی های حوله تو...!

فردا شد.ازظهرگذشته بود که بیدار شد.بازم باهم حرف زدیم.هیچی نگفت.ای خدااااااا.دیگه داشتم می مریدم.ساعتای چهار بود که رفتم پیشش.دیدم اکه هه نامه رو زمین افتاده،روبانشم حتی!وسط بوساش گفتم اااا کی دیدیش.گف نصفه شب دیشب.بعد اینکه ازت خدافظی کردم.بعد یهو مچاله شدم تو دستش که خانوم تو چه هیجان انگیزی و این صبتا!هه هه. همینو می خواستم.

2010-07-15T21:19:00.000-07:00

و باور می کنم

نگاهم درخونت جریان دارد

غمگین که باشد

نبض نداری

2010-07-15T11:26:00.000-07:00

شب شد.بعد کلاس عکاسیش رفتم دنبالش.باهم رفتیم چوبکده.یه میز کوچولو با دو تا صندلی فسقلی،آره خودش بود.همش فک می کردم قبلترش که یه کتابخونه واسه یه عالمه کتاب رو به افزایش تلنبار شده کنار دیوار اتاق خواب، بخریم. به این امید که اون بیچاره ها هم یه جایی پیدا کنن.یه چیز باحال دیدم تو همون چوبکده،کم جا می گرفت و جادار بود با این وجود.

داره فک می کنه به خریدن چیزایی که قبل ترا مخالف حتی حرف زدن درباره شون بود.این خوشحالم می کنه.

هی که آرومم،دستمو فشار می ده که خانوم تو چقد خوب شدی بعد ادامه می ده که خوب چون چاره دیگه ای نداری!

حواسش هس ؟

ترافیک بود.

تنها قدم زدم تا خونه.

شماره دوم نافه رو خریدم.

2010-07-15T00:04:00.000-07:00

صبح شد.مث یه ماده شیر گرشنه بودم.گفت چه خطرناک شدی خانوم!گفتم خ خ خ خ و و وم (مثلا صدای ماده شیر گرشنه)تا حالا ماده شیر گرشنه خوردتت؟میخوای بغورمت؟میگه هاها منم یه شیر گرشنه ی نرم هم اکنون!

بعد؟بعد یه دختر بد شروع کرد به خراب کردن روزم به دنبال ماجرایی که 4 روز پیش اتفاق افتاده بود و من کشتمش و نذاشتم موفق بشه.بهله من شیر ماده قوی ای هستم.

بعد صبحانه خوردیم با سران مغان و آنها به این نتیجه رسیدند که من بی گناهم و نقطه چین گناهکار!

2010-07-14T12:25:00.000-07:00

امشب شیشه های پنجره هاش مات بود.یعنی یکی دو روزی هست که اینطورین.نمی دونیم چرا.نمی دونم اونام پی ام اس دارن؟اگه داشته باشن خیالم راحته.بهم میگه کیهان کلهرو دوس دارم.تورو هم دوس دارم.اما نمی دونم چمه.نپرس چرا.می گم باشه،حواسم هست...

بهونه نمی گیره.سرگردونه.صداشو می شنوم لای نفساش که عزیز دلم بی تو نمی شه حتی سرگردون بود.منم پاش هستم.سرگشته ام و لذت می برم جان خدا...دوازده و نیم اس ام اس می ده که شب بخیر نفس.

تمام می شم.تمام و کمال من امشب فدای نفسهای بی حوصله ی سرگردونت آقا.

2010-07-13T09:37:00.000-07:00

نه ماه گذشت تا بالاخره تصمیم گرفت حقیقتو بگه.نه ماه که برای من فقط به ازای اعتماد صرف به آدمم و گذشتن از کنار مشاهدات عینیم و ذهنیاتم که حقیقت موجود وحشتناک رو برام تأیید می کردند،گذشت.از ترس بهم خوردن تصورات هیجان انگیزی که درباره آدمم بهشون رسیده بودم،نمی خواستم حقیقت رو باور کنم.لعنتی من حسهام عجیب واقعی اند.دیگه بهشون ایمان پیدا کردم،آدمم هم حتی.

وقتی برگشت بعد هفتاد ودو روز،پرسیدم با کسی خوابیدی تو این مدت،یه لحظه هیچی نگفت،محکم بغلم کرد نیگاش کردم،آرومتر گفت چیو می خوای بدونی،چرا می خوای خودتو اذیت کنی.محکم فشارش دادم به سینه ام.گفتم تو قول داده بودی...اون موقع هنوز هیچی نمی دونستم.

دو ماه گذشت از برگشتنش.نمی تونستم تحمل کنم تناقض حرفاش با چیزی که می دیدم.گفتم بیا تمومش کنیم.من خوشحالم که تو بودی.تموم نمی شی،تو خونمی،جونمی.بذار بگذریم از کنار هم.باور نکرد.سه روز خاموش بودم.بی صدا، بی نفس.همون شب اس ام اس داد که اگه منو نبخشی می میرم.روز بعد دو بار زنگ زد؛ساعت11:30 و 3 بعداز ظهر.روز دوم ساعت7:45 غروب ، روز سوم2:30 و یک اس ام اس که فقط بگو حالت خوبه یا..؟.روز چهارم 12:30 یک تماس و بعدش یک اس که جوابمو بده خانوم.ساعت 1:30 یک اس ام اس دیگه که تو راست می گفتی من فقط باورم نمی شد...زنگ زدم که یعنی چی؟گفت گفته بودی تاب نمیاریم.باورم شد.بی تابت بودم.داشتم دیونه می شدم.پشیمونم.معذرت می خوام.می گفت و می بارید،ناتمام.گفت بمون.التماس کرد..گفتم وقتی اونی بودی که ازت شناختم،بیا.گفت عاشقمه،دو بار.

موندم.نمی تونستم تحلیل کنم رفتارشو.با نبودم مشکلش حل می شدوبه زعم خودش مشکل اصلی باقی بود اما من مشکل روی اون نمیشدم.خواستم نباشم که راحت تر باشه.

فرداش برگشتم.باهام حرف زد.راه های پیش رومونو گفت.گفتم نمی خوام جز اونی باشی که لازمه.گفت پس کنارم باش.خورشیدم باش.مث همیشه.

آرامیم.هردومون.هوامون.حالمون.حرفها آرامه.عشق بازیها حیرت انگیز،بی وجه تاریک ذهنی که لذتشو خراب می کرد ،که هر دفعه تصور لمس تن دیگه ای به جز تن من، مخدوشش می کرد.علایق مشترک با انگیزه تر.نفسها عمیق تر.

اما از خدا که پنهون نیس،گاهی تصور اون هفتادودو روز،نشانه های بعدش،تلفن ها،حتی بی حوصلگی هاش،نفسمو تنگ می کنه.اما میدونم که فقط به اعتماد بهش،نفس می کشم.

بهش،بهمون فرصت دادم.می خوام که دل بکنه.دل بده.بمونه.بمونم.

پ ن:

ساعتها فقط برای ثبت در تاریخ می باشد.

2010-03-25T00:10:00.000-07:00

دره مکیدی (مکیدی دره‌سی) دره‌ای جنگلی و سرسبز است که در میان جنگل‌های ارسباران در شمال استان آذربایجان شرقی و در شهرستان کلیبر واقع شده‌است.
پارک جنگلی حصارشده‌ای که در این دره ایجاد شده‌است، این مکان را مورد توجه گردشگران قرار داده‌است.
روستای مکیدی نیز در این دره واقع شده‌است.

2010-02-19T23:08:00.000-08:00

آخ آخ آخ...
قارقارقارررررررررر

2010-02-14T06:00:00.000-08:00

وقارقار کلاغی از پشت شاخه های دلتنگی
رخوت لحظه هام را شکست
از پنجره و آسمان برفی
غروب
سنگین بود
و جای خالی صدات
روبروی من
آخ صدات
دستات
آخ دستات
...
امروز چهارده فوریه است.همه هستن.فقط تو نیستی.دلم گرفته.

2010-02-07T03:05:00.000-08:00

می خوام امشب ببارم.همونجوری که می خواسته همیشه.شاید سنگین ترحتی.معلومه.خودش هم می دونه که یک وضعیتی دارم مشابه این وضعیت های موقتی.معلق.عدم قطعیت توش هست.که این جز شادی های بی نهایتی که داره،یه غمی داره برا هر دومون که غمناکه.خفیفه.خیلی غمناک نیست اما هست.که من،همین من،می خوام که نادیده اش بگیرم و صبر کنم.که از وقتی خواستم تاب بیارم حالم بهتره اساسن.که احساس می کنم همونجوری که خودش می گه ها،دارم بزرگ می شم.خوب می شم.بزرگ شدن به معنی افزودن تکنیکی برای تاب آوردن غمناکی های خفیف موجود تا شاید معجزه ای،تلنگری و شاید هم خداوندی!شایدم نه ها!
بعد؟خب بعد من می خوام که امشبو خیارشوری کنم.که این یعنی هیه!
پ ن فردا اضافه می شود.چون ما امشب قراره نباشیم.نیستیم یعنی.

2010-02-07T02:54:00.000-08:00

روز منفی دوم2- قبل رفتن مدادم:
بهله اینجوریم میشه.قبل اتفاق آمدنش رو جیغ بکشی.خب معلومه دیگه امروز یکشنبه اس.امشب آخرین شب من و مدادمه قبل رفتنش.فردا آخرین روز با هم بودنمونه بازهم قبل رفتنش و پس فردا دیگه کلا اون ظهر میره و من بعد ظهر.برای دو ماه.یعنی قول داده دو ماه.
این بود ماجرای افتاده و نیفتاده و اتفاق خواهد افتاد این سه روز.می خوام هجرنامه این روزهای بی مدادمو بنویسم.از سه شنبه که شاید پست نکنم اما خواهم نوشت.
اعتراف می کنم همین حالا،صادقانه که بدجوری دلم تنگ می شه.یعنی داره می شه.اینو خودش گفته بود قبلن ها وقتی می خواس بره تبریز اس ام اس داد که:دارم دلتنگت می شم.چه زود،چه عجیب.برای من اما نه زود بود،نه عجیب.
می گه می گذره زودتر از اینکه فکرشو بکنی.می گه اینقدر گرفتارم که گذشت زمان سریعتر می شه.می گم جانم چون گمگین و تلخ می شه نبودنت،دیر خواهد گذشت.می گه، نه.می گم باشه.هرچی تو بگی.

2010-01-23T02:00:00.000-08:00

وضعیت بی انصافانه است.خودش هم می داند.عصبانی می شود باز هم.دوستش دارم.گمانم اینقدر دارم که تحمل کنم.که تاب بیاورم.که امید داشته باشم خلاص شوم/شویم از این وضعیت.تصمیم گرفته ام همراهش باشم.که حتی گاهی که خواست حتی گوشی باشم در این مدت،شاید!اینرا البته نگفته ام تاحالا برایش.گفتم شاید نتوانم خدای نکرده!که حمایتش کنم. های تو که الان اینجایی بدان که تنهات نخواهم گذاشت.دلم را کنده ای تو.معلوم نیست؟
پ ن:برای دهم بهمن وقت مشاوره دارم.تلاشی برای تلخ نکردنت/نکردنم/نکردنمان.
پ ن:دوشنبه مهمانی داریم باز.از نوع دو نفره اما متفاوت با بار پیش.با رز کبود و شمع/شمع ها و نگاه گربه ای هراسان من!دست خودم نیست.دارم دلتنگت می شوم،سرور من.

2010-01-21T12:59:00.000-08:00

هفته ای دو بار مشاجره داریم.مشاجره سر یه سوال یه نیاز یه تقاضا شروع می شه و همیشه با جمله هایی مث به تو ربطی نداره،به من ربطی نداره،من مسئول نیستم،تموم می شه.
من می پرسم،می خوام اون بهم می ریزه،نمی خواد.
امشب اما یه سری کلمه ها جمله ها رفت حک شد یه جایی که دیگه نمی شه برشون داشتوصد بار هم که بگی عصبانی بودم از دهنم در رفت اما اگه بقیه باشند همین فکرو می کنن.اما می دونه خودش که دیگه ردشو نمی شه پاک کرد.اگه من چیزیو به روش آوردم،اون چیز حقیقت داشت،اما حرف امشبش...گهی بود که خورده بودم.پاشم وایستادم.دهن هرکی ام بخواد خلافشو بگه سرویس می کنم.
می دونه با انتخاب کلمه های نامناسب مسیر مکالمه رو از آنچه تو ذهن منه دورو دورتر می کنه.تا آخرش که من وایمیستم بهت زده نیگاش می کنم که این چه حرفایی بود که من هرگز تصورش رو هم نمی کردم بشنوم ازش...منوتهدید کرد زندگی خصوصی من به تو ربطی نداره.من مجبور نیستم بهت زنگ بزنم،اسمس بدم.من مجبور نیستم به سوالات جواب بدم.من قبلا تکلیفتو مشخص کردم.دیگه نیازی نمیبینم که چیزیو بهت ثابت کنم و الخ.
بهتم رده بود.قفل شده بودم.پس من؟پس من چی؟
درد نباش رو دردام.همه دردام که از توان.خودتم می دونی.می دونی اگه همه چیزو پذیرفتم و پشت سر گذاشتم همه اتفاقات گذشته روفمی تونم برگردم به زندگی عادی؟نه.نمی تونم.
می دونی گاهی یه خیال می تونه دشمن واقعی آرامش و صلح باشه.پس ازم چه انتظاری داری؟
کور کر لال
چشم.
حالا ببین.
fuck

2010-01-16T02:43:00.000-08:00

نمی دونم چی باید بگم که همه ی همه ی همه ی همه شو بگه.
می دونی همیشه چیزای موجود زندگی مو شکل نمی دن.چیزای ناموجودم هم نقش دارند در این شکل بخشی حتی!خوب می دونی چی می گم.می دونم که می دونی.

پ ن:
چرا هیچ وقت هیچی نمی گی؟!
پ ن تر:
دلم یه آغوش می خواد با یه عالمه حرف نگفته.شاید اگه باشه،نباشه!(آغوش،حرف!)
ده بار اومدم بهت اس ام اس بدم که فیلان،عین ده بارم نوشته هام رفتن تو درفتم و دیگر هیچ.نه که هیچ ها!می دونم سرکاری نمی تونی اونجوری باشی که باید.که اگه بگم بهمت میریزم.ترجیح می دم این حرفامو نیگه دارم واسه یه لحظه که ورت دارم بنشونمت تو لایه هام،که تو بشی خود خود من.برهنه بشم جلوت.بگم همه نگفته ها و پاک کردگی هامو و درفتهای هیچ وقت فرستاده نشده هامو.
الانه ترجیح می دم حواسم به زندگیمون باشه.مگه نه اینکه اینهمه خون و درد و غم و گریه برای بهترشدن زندگیمونه.پس پاس میدارمش زندگی رو.و زندگی می کنم با همه وجود.

2010-01-13T10:03:00.000-08:00

پیشنهاد کرده بودم یک قراری باشد بینمان برای وقتهایی که کلمات زهر دارند بی غرض حتی،مثلا وقتهایی که نمی تواند حرف بزند که مهمان دارد.پیشنهاد کرده بودم وقتهایی که می خواهد برود به جای هر کلمه ای مثلا انگشت اشاره اش را بیاورد بالا دوبار خم کند که یعنی جان دلم،دوستت دارم هنوز.که خوبی تو و من بی که یادم برود جان دلمی می خواهم تنها باشم.بی که دلم بخواهد بروی با خودت فکروخیال کنی که چه کرده ای که اینجوری دلم خواسته تنها باشم.دلم فرار خواسته.
دلم می خواهد بگوید، نشان بدهدکه لازم نیست نگران باشم که جایم امن نیست گوشه دلش.که همه چیز سرجای خودش است و من خیالم راحت باشد که من،تو،ما،سرم به کارم... و دلم قرص باشد که هست،کمی دورتر.برمی گردد هم،زودتر از آنکه من فکرش را بکنم حتی.
نپرس اما.حرف هم نزن از من، با من.من هم بگویم چشم و... .امابرای گریز از خدشه کلمات ،می شود به زبان تن ها،اندام ها ایمان آورد.
دیشب من ایمان آوردم.نمی شد دوستم نداشته باشی و آنگونه ببوسیم(درسته؟!).بوسه همان باشد که روزها و شب های بی نهایتمان بوده.حالا تو بیا هزار بار بگو می رم هستم دوستت دارم.تا لبهایت نباشد و لبهایم،تا لاله گوشم و چشمهام و گردنم و انحنای گرد سینه هام،خیالم راحت نمی شود که...که دیشب شد.

2010-01-13T02:28:00.000-08:00

چی می خواستم بگم؟هاه.دلم می خواد سوژه یه عکست باشم با این مضمون که نشسته باشم تو بالکن رو یه صندلی بایه دامن کوتاه که یکمی از رونم بهعلاوه زانوم و ساق پام و پاشنه و کف وانگشتام پیدا باشن و تو هربار که ازم دوری بهش نیگا کنی و هربار حس کنی یکمی دامنم رفته بالاتر وتو دلت یه چی بریزه پایین و آرزو کنی که کاش بودم!

2010-01-12T10:01:00.000-08:00

فکر می کردم سیر شده،جامه می تکاند از دنیا و به باد می دهد خرده ریزه های آرزوهایم را.سرم پایین بود.گمان می کردم بیوه فرمانده دلاور جنگی نابرابرم.فکر می کردم مرا دیگر انگیزه سفری نیست.
جان دلم،وقتی به ناگاه جاری می شوی،می میرم.
گفت می خواهم بمانی برای شصت روز بیشتر یا کمتر که برگردم.
نمی دانست کافی بود بخواهد.بگوید جان دلم.
من تا به ابد به عشقت ویران می مانم.
مکان ها و تاریخ ها و جاده و هر آنچه بود،به خواب اندر می شود.تا برگردی.
حقیقتی ناباور،چشمان بیداری کشیده ام را بازیافته است.
می مانم.
گریزی نیست جان دلم.

2010-01-11T21:57:00.001-08:00

شبانه دوم:
خب صبح با
دکتر عناوین پیشنهادی پایان نامه مو ردیف کردیم و دادیم واسه شورا.بعد به
دکتر شهیدی زنگ زدم.درکمال تعجب واسه فردا باهام قرار گذاشت.دیروزش به یه
خانم دکتر زنگ زدم اصلا حاضر نشد باهام حرف بزنه مگه اینگه استاد راهنمام
باشه:خر پول پرست!
با نانا
کوفته تبریزی خوردیم و حرف زدیم و حرف زدیم و حرف زدیم تا که یهو دیر
شد.باید می رفتم کتابخونه.رفتیم.عصرش دوستش زنگ زد که امشب بریم بیرون یا
تو که من می خوام شماها رو آشتی بدم.گفتم تا نخواد نمی تونم بخوام.گفتم
اگه نخواد تموم می شم،گفت خودتو تو بشقاب نذار.می خوادت.نفهمیدم یعنی
چی!
گفتم من حرفی
ندارم.طرف هماهنگ نیست گفت مگه رئیس جمهوره؟نمی دونم چرا پسرا فک می کنن
آدم باید همیشه واسشون آنلاین باشه؟!خب مام آدمیم،کار داریم.قرار جمعه
ابیانه رو هم مالید چون گفت یکشنبه مهمون خارجی دارم چه ربطی داشت به جمعه
نمیدونم!
حالا دیگه من
مرکز گسترش سینمای مستند بودم و داشتم بررسی سینمای مستند کیشلوفسکی رو می
دیدم.یهو الی رو دیدم.قرار بود منتقد جلسه باشه.نشد.خسرو سینایی نیومده
بود!برگشتنی رفتیم اندیشه.بوت امتحان کردم.گفتم با کت و دامنم و کیف و
دستکشی که می خواد برام بخره،خوب میشه حتما!زود از خیال اومدم بیرون.تب
کرده بودم.گفتم بریم.رفتیم.سر عباس آباد از الی جدا شدم.تو تاکسی یه آقاهه
ای به نظرم خیلی آشنا اومد.یهو بم گفت چقد قیافه تون آشناست.منم لبخند
زدم.ازش خوشم میومد.نمی دونم یه حسی داشتم.شایدم اسمش این نباشه.سر
کردستان پیاده شدم.آقاهه ای آسانسور در حال حرکت رو واسم نگه داشت.خوب
بود.
داخلی،شب،آشپزخونه:
مرغ گذاشتم
بپزه با سیرو فلفل دلمه ای و هویج و پیاز و کلی ادویه و دارچین حتی.بوی
لجنی داشت که محو نمی شد.کفری شده بودم.انگار که نه حتما خراب شده بود.نمی
دونستم تو فریز بعد یه ماه چیزی خراب می شه.شده بود.بد بود.پلو با زرشک و
زعفرون خوردم با سالاد توپ و دوغ توپ تر.آها ته دیگم داشت از نوع عمه
خانمی.
منا زنگ
زد.آمار آموزش شناشو داد.از فیلم و سینما حرف زدیم.از شکم بالا اومده
مریم،محاکمه در خیابان و مداد من!
مامان زنگ
زد.بیش از اندازه قربون صدقه اش رفتم.دلم تنگ شده.این روزا حتی بیشتر.شادی
اونجا بود.حالش خوب نیس احساس می کنم.داشت نق می زد.کاش زودتر خوب
شه.
امروز تولد
مسعود بود.یادم رفته بود.لعنتی.الان قرنطینه اس.باید بهش اس ام اس
بدم.یادم باشه.یادم نره.
پ.ن:
هنوزم خبری
نیست.بدجوری دلتنگم.نمی خوام اما هر روز دارم کمی می میرم.
به من نخند
ماه!
كه پاورچين
پاورچين
از كنار دلم
می‌گذرم.
زير

دنده‌های
چپم
پلنگی
خوابيده است
به بزرگی

ابری كه تو
را می‌پوشاند و باران نمی‌شود!

2010-01-10T20:14:00.000-08:00

صبحانه اول:
دیشب بعد اینکه باهاش حرف زدم.زنگ زدم به دوستش.گفتم من داغونش کردم تو مراقبش باش.من نیستم چند روزی.گفت باشه.گریه ام گرفت.
داخلی،همون شب،حدودیازده:
اومدم گوشیمو نیگا کردم.دوستش زنگ زده بود.داشتم می مردم از ترس.بهش زنگ زدم.گفت بهت زنگ زد؟گفتم نه.گفت قرار بود بزنه.گفتم خوب بود؟گفت آره عین یه ماهی.خوشحال شدم...مثل احمقا باهاش درددل کردم.آخه مگه با این آدم میشه حرف زد.زودی پشیمون شدم.
همش فک می کردم پیششه.داره حرفامو می شنوه.از خل خلیام گفتم واسه دوستش.از حسم البته با فاصله چون حس می کنم اون نمی فهمه عمق احساس ما رو.اونم کلا گفت نگران نباش..دوستت داره!...داستان تور جمعه چیه؟!
زود پشیمون شدم.

پ ن:شب بخیر گفتم،جواب نداد.بیدار بود.
پ ن تر:
خواب دیدم می گه دلش واسم تنگ شده.داره چندتا زبون یاد می گیره.اون بهم احتیاج داره.باید برم پیشش.می خواد یه شعبه از اون موسسه آلمانی تو ایران راه بندازه..داشتم گریه می کردم.تو خواب.
داخلی،صبح،خونه:
باید برم دانشگاه.می خوام برنگردم.
روسپی مقدس

2010-01-10T09:47:00.000-08:00

شبانه یک:
خب غروب بعد یه عالمه وقت تلف کردن با الهامو داستاناش،اومدم خونه.یکمی اشک ریختم.خودمو که نیگا کردم دیدم مژه هام به طرف بالا چشمامو سیاه کرده بودن!بعد یهو تصمیم گرفتم دوباره ریکاوری رو از پیش بگیرم که انگار اینجوری همه در عذابن.پدر صبح زنگ زده بود من که خواب بودم کلی نیگران شده بود.مامان همینطور.شادی که انگار دیگه حالش داره بهم می خوره از اداهام!
رفتم دوش گرفتم در راستای ریکاوریو این حرفا.الانم تی شرت نارنجی راه دارمو با شلوارک جین کوتاهه تنمه که دوسش داری.توهم الان استخری داری سعی می کنی غصه هاتو به زور بدی به آب.اگه نه آدم که روز در میون نمیره استخر!
شام خوردیم با منیرو.فریبا بم زنگ زد حالمو پرسید.دوستام به فکرمن!منیرو می گه مراقب احساساتت باش.خیلی قشنگن.دیشب چن بار می خواست ازم عکس بگیره!مخصوصن تو اون لحظه پرت کردن گل به در و پرپرشدنش و تلاشم برای جمع کردن گلبرگا!
فردام کلی کار دارم.استاد راهنمام،عناوین پایان نامه ام و... .
می خوام منتظرت بمونم.دوس دارم به میل خودت بمونی یا بری.آزادی.

بیستم دی
روسپی مقدس تو
زیر درخت نور

2010-01-10T09:13:00.000-08:00

باید بلدت می بودم.بارها خواستم که باشم.فک می کردم بنده و برده ات هستم.خرابت بودم اما.
می دانم خواسته هات و نخواسته هات را.همه را ازبرم اصلا.موسیقی جار ی لحظه هات،که حوالی خواب آلودگی ست حالا،یا حوالی قاروقورر،ياحوالی تنم،نوازشت و نوازشم،حرفهام،نوشته هام حتی نگاه هام.کدامین لحظه هات را همیشه حفظ بوده ام انگار!
شاید درست می گویی شریکت نبوده ام...شاید خواسته ام آنجوری که من می خواستم دوستم داشته باشی نه آنجوری که خودت بلدی.من؟!باور ندارم.من؟!چه خشن!

اما باز هم دلم می خواهد صدایم کنی:
روسپی من!
و خوابت ببرد برای اینکه فردا روز دیگریست و تو کار داری و من باید بروم.و من چقدر دلم پنج شنبه می خواهد.که جمعه اش تو باشی و نیمروی پنج تخم مرغی و سیگار و چای.

و من از التهاب آن روز هر روز کمی بمیرم.

2010-01-10T03:33:00.000-08:00

نیستی.یعنی امروز ،دیروز،پس پریروز،نبوده ایی.یعنی مدتهاس که نیستی.چندباری هر روز حمله می کنی،آوار می شوی به جسمم روحم،متوقف می کنم خودم را می زنم به بی خیالی که نه.که برگردم.شاید باورت نشود چقدر می ترسم حوالی هات پیدایم شود.حوالی آنتروپی هایت،خواب آلودگی هات،بادهاو طوفانهات،دروغهات،دوست داشتنهات حتی!
نیستی و من دلم می خواهد این عفونت را با کسی تقسیم نکنم..دلم تطهیر می خواهد.خیس شوم از عرق و تب.دلم می خواهد به هیچ تلفنی جواب ندهم.دلم می خواهد کسی را نبوسم.بی تفاوت.عرق بریزم و نبودنت را لمس کنم.
یک حال خوب ناتوانی،سلولهایم ضعیفانه جیغ می کشند.
نیستی و نمی دانی الان وقتش نیست که نبودنت مجالم دهد وا بدهم عرق کنم.رها کنم آسوده.

2010-01-10T02:36:00.000-08:00

همه چی از همین جاها شروع می شه.یه شبی دلم می خوادت مث همه شبا.آروم می گیرم به سختی با خودم می گم:امشب لب هایم را داغ می زنم تا نگوید دوستت دارم.دوست داشتن جزیره می خواهد.خون می خواهد و صبوری.صبرمیکنم.
فردا:می خواهمت مثل همیشه:نمی خواهییم...می خوان با خودم دوباره:غمی آرام شره می کن حوالی تنم/تن می دهم/بی که حسرت خوار باشم/حسرت خواری کنم(به تو و داداشتو دوستاتو حتی کلاس زبان لعنتیت)رنگ می کنم دیواره های لاجرم را/اینگونه انتقام می گیرم از هرآنچه که نمی توانم به جنگش بروم!
فرداتر:دلم خواست خزیدن از جنس سر صبحش/وقتی مست خوابی/دماغمو فرو کنم زیر گوشت/نفس بکشم/بوتو ببلعم/در گوشت آروم بگم/دوستت دارم
قربونم رفتی اونشب..صبح گفتم مثل همیشه باش.گفتی چشم.نگفتیا.چشماتو بستی که یعنی چشم!
فرداترتر:خاله پری آمد.و من داشتم می مردم...همش خواستم نذاری بمیرم.نمی تونستی آخه تو آدم مهمی هستی و نمی تونی واسه من وقت داشته باشی وقتی اونهمه ماهواره و تلفن و رئیس و ارباب رجوع هست.تحمل کردم.آرومم کردن.مسکنا!بلند شدم که برم.گفتم:نگران مباش حال ما خوب است.lowشده بودیم که الان بهتریم.خونریزیم شددیه و خوشحال میشم قررا جیگرمآبانه ای با ما بگذارید.در وقت مناسب که حتما می دانید بعد رفتن این خاله خان باجی به درد عمع تات می خوردوبس!عذرخواهم که نگذاشتید در کارتان اختلال ایجاد کنیم!ببخش.چند ساعت بعد گفتی:باورتان نخواهد شد اگر بگویم درچه وضعی بودم و شرح دادی آنتروپی جاری در لحظه هات را(فکر می کنم قبلا که اینجوری نبود.چی عوض شده؟یهو کارات بیشتر شده یا آنتروپی طبیعت در یونیورسی که منم و تویی)می گویی قرار برای بعد.
5شنبه است حالا و صبح می دانستی امتحان دارم.بوسیدی طبق معمول و گفتی دعا م یکنم بانو...سردم بود رفتم به صحنه امتحان..تا100 دقیقه بعد.نگاه کردم.هیچ اثری نبود.بازم نگاه کردم نبود،نبودی!خودم بهت گفتم با هیجان اوه اوه امتحانم خوب بود عزیزم و تو گفتی خوشحالم.تمام.
تا شب منتظرت شدم.حالم بد بود.رفتن درمانگاه 3تا آم÷ول زدم.آخر شب شده بود حالا گفتم:وتو دیر کرده ای/قلبم/مثل پرنده ای به دام افتاده در کف دستم می لرزد.
گفتی:و تو آیا فک نکردی که آیا من مرده ام یا زنده؟(یعنی که حالت بد بوده و باتقریب مناسبی مث من شده بودی!)
گذشت...
فردا شد ظهر از خواب بیدار شدی،صبح بخیر گفتی...ظهر رفتی مهمانی که من اما شب فهمیدم و در تمام طول این مدت فک می کردم که نکنه خدای نکرده...بهرحال شب اومی زنگ زدی که خانم من دارم میرم استخرو شب برمی گردم.رفتی و برنگشتی.اینقدر که تنهایی خوابم برد.از تنهایییه انتظار تاحالا خوابت برده؟!
خوابم برد.
فردا:زنگ زدی.که خانم حالت چطوره و ...خب من خیلی کار دارم و بعد حرف می زنیم.خدافظ!
من:خدافظ.
بهانه هام کارگاه عکاسی با منا!نمی شه.نمی گیره.دلیلم واسه دیدنت نمی تونه خودم باشه به تنهایی حتما یا فیلم یا عکی یا سینما یا الهام یا .... من به تنهایی دلیل نیستم.
غروب شد.گفتم:مدام می خواهم لحظه تنهایی را به تعویق بیندازم/کلمات/در اتاق می چرخند/تا درختی با نور جاری/تا پرنده ای که منم و از کوچکی نمی توان آنرا کشت.
باز دوباره:
دوباره جای بوسه ها تیر می کشد/دوباره دستهایم خالیست/دوباره من پراکنده شعرهایی می نویسم/که بالامت در انها پنهانی/می می نوشد/تا در تو آرام باشد.
نمی تونی تو خیلی درگیری و من حتی جزیی از زندگیتم نیستم خودتم دیگه فک می کنم مطمئنی!
تحقیر می شم.تحقیرم می کنی.
آدم جنگیدن نیستم/بدون عنی می دونی چقد بی نهایتم که تا اینجا اومدم:
تشر که بزنی بهم،اونجوری که باهام حرف بزنی،هیچم که کنی/دوس دارم جای هرحرف و حدیثی برم پی کارم.برم یه گوشه یواش از زندگیم.اگه تاحالا مونده باشه،کز کنم.زانوهامو بغلم بگیرم.غرق شم تو خودم.بعد یهو بیدار شم.برم سفر.بدون تو.به تو لبخند بزنم.

2010-01-01T08:57:00.000-08:00

من دلم روزمره می خواد نه از این موقعیت های مناسبت- بیس!

2009-12-22T02:37:00.000-08:00

پدرخوانده
....
پلکهام را می بندم
نور
پلکهام سرخ می شود
شاید هم نارنجی
نارنجی طلایی
.
.
.
سایه
تاریکی
تاریک می شوم
پدرخوانده
قطع نمی شود
تاریک و روشن
...
سردت نیست؟
می گویم
دستامو که بگیری
.دیگه نه
دستهایمان درهم
.به سرپیچ می رسیم
.سردمی شود

2009-12-13T02:28:00.000-08:00

‌فکر می‌کنم در اعتراف کردن خودخواهی‌های عمیق و پیچیده‌ای پنهان است که در دروغ مصلحتی نیست. اصلن خیلی وقت‌ها در پنهان‌کاری از خود گذشتگی‌ای هست که در شفاف بودن نیست.

2009-12-10T22:21:00.000-08:00

صدات بوی بادام تلخ می ده.

2009-12-10T22:06:00.000-08:00

...
وقتی خودت نيستی
سفر
اسراف نسيم است وُ
حرام کردن چشم‌انداز.

دلم نمی‌خواهد
یا اين صدايی که يک روز در ميان
مارپيچ می‌شود
به هيچ سؤالی پاسخ بدهم.

اگر باران
مقوايی‌ام نمی‌کرد
ترجيح می‌دادم به خيابان بروم
دست در جيب و سر به هوا
فی‌البداهه سوت بزنم
و هر جا نيمکتی گيرم آمد
به ياد همه‌ی آن‌ها که ترک کرده‌اند
سيگاری بگيرانم.

دوربين قديمی و اشعار ديگر --- عباس صفاری

2009-12-09T22:01:00.000-08:00

ازهرکجای این شعر شروع کنی
پشت کرده ام به خود
تو را با زندگی ام دوئل کنم
هفت:
بر مهر،مهر علاقه می کوبی و من
زیر باران.
تو را از لب هایم شروع می کنم
زیر پایت پاییز و این خیابان بی هدف را کجای جهان مقصدی؟
که چنان می رویم و
واماندن
چنین که می مانیم و
وارفتن
ابرها چشم دیدن ما را ندارند
آسمان کورکورانه تار می شود
و برخورد ابرها و برخورداری برف
بگذار باز آغوشت را در چتر بازیم
بی امان بارش و فراگیر تنت
شش:
گلوگاهت
رعدهای بغض آلود
پنج:
در بارش موهایم میان باد
وزش تو به فراخوان تنم
بازمانده آغوشی آغشته از خاک
چهار:
از هرکجای این شعر شروع کنی باد می وزد
و پاهایم مغموم ایستگاهی ست خالی از مقصد
که نیستی کنارم
کنارم باش
چه فرق می کند؟
حالا دیگر چه شیر باشم چه روباه
دو روی سکه تویی.
سه:
دو:
از هرکجای این شعر شروع کنی
یک:
دوستت دارم.

2009-12-08T02:06:00.000-08:00

می گم من واسه روزای بی آروم زندگی پریشانه ام، موسیقی آرام کن خودمو می خوام.چیزی که ذهن چراپرس منوبرای لحظاتی ببره رو مدار صفردرجه.آدم امن و امون کن و آندراستندینگ خودمو می خوام که بدونه برای رفع رسوبات ناخواسته زندگیم،فقط اون لازمه و کلماتش و نگاهش.گاهی لبهاش.دستاش.آخ دستاش.دستاش...
می بینی مدادم فاصله بین هیاهوی عشقمون و رخوت تنهاییمو..آخ تنهاییم،تنهایی،تنهای،تنها،تنه ، تن،ت.
دستاتو می خوام.نگاهتو که ببلعه تنهاییمو که این وقتا به وسعت جهان اطرافمه با همون فلسفه های رنگارنگ،از تهران با بادهای همیشگی تا شهر کوچک بی حادثه من.

از اگزیستانسیالیست تا مذهب
هه
من بی تو تا تو
...
پ.ن:
دلش گنبد طلا می خواد پنج شنبه ای .

2009-12-08T01:50:00.001-08:00

باید بدونی این روزا طبیعی بودن از مد افتاده،هرچی تصنعی تر باشی مورد پسندتری.

2009-12-08T01:50:00.000-08:00

باید بدونی این روزا طبیعی بودن از مد افتاده،هرچی تصنعی تر باشی مورد پسندتری.

2009-12-08T01:30:00.000-08:00

شروع به صحبت که می کنی،همین کلمه ساده یکهو از عنصری خنثی تبدیل می شه به عنصری فضاساز.یک همچین چیزیه کلمه.من آدم کلمه ام.تو می دونی.

2009-12-08T00:31:00.001-08:00

فارغ نه
اما موازی چرا
مستقل حتی
مداد اینجوری می خواد.شاید همه مدادا!

2009-11-30T06:14:00.001-08:00

وقتی در نهايت می‌پذيريد كه
چندان مهم نيست كه پاسخی برای همه‌چيز نداريد؛
كه اشكالی ندارد كه آدم بی‌عيب‌و‌نقصی نيستيد؛
آن‌وقت درمی‌يابيد كه آشفته و پريشان بودن
بخش عادی موجودی‌ست به نام آدمی‌زاد
*
واينونا رايدر

2009-11-30T06:11:00.001-08:00

اما زندگی به‌طرز روتینی همان سیبی‌ت که هی چرخ می‌خورد و شما هیچ‌وقت نخواهید فهمید با کدام‌ور کون‌ش زمین می‌خورد. یک روز صبح بلند می‌شوید و می‌بینید آدم مهمه‌ی زندگی‌تان گفته نرو فقط چون خودش می‌خواسته آن کسی باشد که زودتر می‌رود. فقط

2009-11-22T01:04:00.000-08:00

Quelque chose en toi me rend fau
uhum!

2009-11-22T01:02:00.000-08:00

جوراب مارک دار که دارم!
صورتی چرک با مارک طوسی اش!خوب شناختی نفستو ها!

2009-11-20T21:24:00.000-08:00

هی آقا
هیچ حواست هس
که این غروب های دلگیر پنجشنبه و نیز جمعه
از کجا می آیند
ناگهانی

من فقط دلم
شنبه های آغاز هفته را خواسته بود
که نفسم آنجوری!
یادت هست؟
همانجوری،از جای گرم در بیاید
از جای خیلی گرم
و بهشت شویم
بین نفسی که منم و
زندگی ای که تویی.
همین.

2009-11-20T21:21:00.000-08:00

یا من ماهر نیستم
یا تو اینقدر خوابی که...

2009-11-20T21:19:00.004-08:00

گاهی که خودم به نظر نمی آیم
گم شده ام
غسل می کنم
پیدا می شوم.

2009-11-20T21:19:00.003-08:00

آمد،رفت.

2009-11-20T21:19:00.001-08:00

آی وای های

2009-11-10T09:39:00.000-08:00

مسئله اینه که من نمی تونم شون خالی کنم از مسئولیت غم آدم های مهم زندگیم.یعنی اساسن اگه یه روز پکر باشی یا از صبح همین جوری بیخودی حتی دلخور باشی،این منم که هرکاری از دستم برمیاد می کنم.با جون و دل.بدون شک این وضعیت می گذره.

2009-11-10T09:36:00.000-08:00

آدم بايد حواسش به دوتا چيز باشد،‌ يكي اين‌كه عصباني نشود، يكي مهم‌تر اين‌كه يادش بماند كه حواسش باشد كه عصباني نشود.بايد همين‌طور كه اشك مي خواهد از همه‌جايت بزند بيرون و دربه‌در شی، غش غش بخندي از وضعيتي كه داري و با همه شوخی کنی که بهله!اینجوریاس!
یادم باشد،یادم نرود.

2009-10-30T23:51:00.000-07:00

دوس پسر دوستم واسش یه جعبه پرسیب قرمز از ارومیه فرستاده!فک کن.بهش می گم تو اون لحظه دلت نمی خواس بمیری؟!
اون یکی یه جعبه قرمز آورده پر چیز میز که از این ور اون ورایی که رفته بود آورده..با یه تیله که مال بچگی های خودش بوده!هه!
بهشت همین لحظه ها نیس؟!
همون جایی که مدادم ساعتها دنبال گردنبند خاص من می گرده و وقتی میندازه گردنم،دلشو می پاشه رو تنم.رو دلم.
یا وقتی با یه عالمه صدف و حلزونو ستاره دریایی و نمی دونم چی تو یه بسته میاد که آره همه لحظه هام تو بودی..که بله لحن و لبخندش موقع جمع کردن اونا ،تصویریه از اساس.
خب من راضیم از این حماسه ای که به پا کردم با تو.حماسه زندگی.

2009-10-30T23:50:00.000-07:00

بهشت یعنی همین نفسای یواشت،همین صدای یواشت در گوش من!

2009-10-30T23:00:00.000-07:00

صبحه.یه صبح بارونی.خواب مونده.می خواست بره کتابخونه ملی.باید مقاله شو برسونه تا پانزدهم.نیمرو خورد با چای شیرین.نیمرو یعنی نیم رو؟!میره آماده شه بره دانشگاه.امرو مدادش میره.نوستولش گرفته.باید بره.قراره تو این چن روز نوستول نامه شو به طرقی بهش برسونه(امیدواریم).اوه اوه دیشب یه ته چین پخته اوه اوه به معنی واقعی!جای مدادش خالی بود.
مث همیشه.هه!

پ .ن:الان،همین الان:تصور درهم تنیدگی یه لبها،خاطره،تلخ،شیرین.اوهوم.

2009-10-30T22:20:00.000-07:00

lane with poplar trees
vincent Van Gogh

تو از تبریزی ها خوشت می آید
حالا هرشب خواب تبریزی می بینم
و تبریزی ها هی بلندتر می شوند
بلندتر
و تو
یکهو حرف می زنی
تو داری از تبریزی ها حرف می زنی
ومن یکهو می بینمت و یادم می افتد
از زخم ها چیزی نگویم
چون می ترسم ترکم کنی.

2009-10-30T12:12:00.000-07:00

امروز منو مدادمو دوست منتقدم رفتیم "خانه روشن"وحید موسائیان روتو سینما آزادی ببینیم.خب بله فیلم به دلیل به حدنصاب نرسیدن تعداد تماشاچیان اکران نشد.آخه به کی بگم اینو؟!
ندیدیم برگشتیم!

2009-10-30T11:09:00.000-07:00

"ناخودآگاهی سوبژکتیو و واقعیت فلینی"

دیشب من و مدادم فيلم "هشت و نيم" "فدريكو فليني"رو دیدیم،فیلمی كه با ساختش موفق به دريافت جايزه نخل طلاي فستيوال كن شد. عنوان فیلم اشاره ایه برای این نکته که فلینی قصد داره پرتره ای از خویش ارائه کنه. عنوان "هشت و نیم" به این اشاره داره که فلینی تا آن زمان هشت فیلم ساخته بود . گوئیدو، قهرمان فیلم، که در واقع نقش خود فلینی را بازی می کند، فیلمسازیه مردد و آشفته که توسط افراد مختلف از تهیه کننده گرفته تا نویسنده سناریو، بازیگران، دوستان قدیمی، معشوقه و همسرش مورد سؤال یا انتقاد قرار می گیره اما در واقع هیچ جوابی برای هیچ کدام نداره. این افراد در میان خاطرات، تصورات و خیالات او رفت و آمد می کنن و هریک بخشی از چهل تکه زیبای تصویری و داستانی فیلم را تشکیل می دن. با این حال زمانی که او تصمیم به بازسازی سینمایی خاطرات و رویاهای خویش می گیرد، با بازیگرانی باسمه ای روبرو می شه. اما زندگی خیالی او همچون فصل افتتاحیه فیلم یعنی پرواز گوئیدو بر فراز ماشین هایی که در ازدحام ترافیک گیر افتاده اند و به پایین کشیده شدن اش توسط طنابی که به پایش وصل شده است،صحنه مورد علاقه منه!.آشتی نهایی او با همه شخصیت هایی که در زندگی اش نقش داشتن،برداشت فلینی از هنر به عنوان کاتارسیس،هنر به مثابه درمان به نمایش می گذاره .اطرافیانش همه از او انتظاراتی دارن اما همسرش تنها از او صداقت می خواد چرا که از دروغ ها و خیانت های او خسته است.

این قسمت از دیالوگا رو دوس دارم:
گوئیدو داره با همسرش حرف می زنه:
پذیرفتن و دوست داشتن تو خیلی طبیعیه و خیلی هم آسون.
لیزا احساس می کنم آزاد شدم.
همه چی واقعیه.کاش می تونستم توضیح بدم،اما راهشو بلد نیستم.
همه چیزدوباره مثل سابق بهم ریخت.
نور..
ولی این آشفتگی اونطوری نیس که من دلم می خواد
دیگه از گفتن حقیقت نمی ترسم.
این تنها راهیه که حس می کنم زنده ام
و می تونم به چشم های وفادار تو بدون خجالت نگاه کنم.
زندگی یه جور جشنه
بهتره با هم بسازیمش
این تمام چیزی بود که به تو و بقیه می تونستم بگم
لیزا اگه منو می خوای همونطور که هستم منو قبول کن این تنها راهیه که شاید بتونیم همدیگه رو پیدا کنیم.
لیزا: نمی دونم چیزایی که به من گفتی درست بود یا نه؟ ولی اگه تو کمکم کنی می تونم سعی خودمو بکنم.

2009-10-30T11:03:00.000-07:00

خسته شده ام
از فلسفه های رنگارنگ زندگی
و تو می گویی
آرام باش
آرام باش
نمی بینی...
طوفان چسبیده بروی پلک های من.

2009-10-23T10:02:00.000-07:00

2009-10-23T09:49:00.000-07:00

ماسک بزنم باید انگار،
قوی
کول
خوش اخلاق
پرتحمل
با چشمای بازهمیشه خشک،
چه شکلی می شم یعنی؟!

2009-10-23T09:38:00.001-07:00

I'm so tired of being here

Suppressed by all my childish fears

And if you have to leave

I wish that you would just leave

'Cause your presence still lingers here

And it won't leave me alone

*****These wounds won't seem to heal

This pain is just too real

There's just too much that time cannot erase

*****[CHORUS]

When you cried I'd wipe away all of your tears

When you'd scream I'd fight away all of your fears

I held your hand through all of these years

But you still have

All of me

*****You used to captivate me

By your resonating life

Now I'm bound by the life

you left behind

Your face it haunts

My once pleasant dreams

Your voice it chased away

All the sanity in me

*****These wounds won't seem to heal

This pain is just too real

There's just too much that time cannot erase

*****I've tried so hard to tell myself that you're gone

But though you're still with me

I've been alone all along ----------
by Evanescence

2009-10-23T09:33:00.000-07:00

فایده نمی کند
چشم هام را از حدقه در بیارم هم
داغ می شود گونه هایم دوباره
دستم به دلش نمی رسد که
درد هست
مدام شده انگار
بهانه هم هست
و ترس.
چشمانم میخکوب شده
تاب نمی آورم.

2009-10-23T09:31:00.000-07:00

لاکم را به خودم می پیچم
می پیچم
می پیچم
می پیچم.

2009-10-23T09:30:00.001-07:00

می دانی
نبودنت من را می سازد
اما به من نمی سازد.

2009-10-23T09:28:00.000-07:00

یکی بود یکی دیگه هم بود
یکی رفت
اون یکی مونده بود
مونده بود و
گریه کرده بود.

2009-10-23T09:25:00.000-07:00

او دانای کل است.او به جای من و همه ما تصمیم می گیرد.
او تصمیم گرفت.

2009-10-23T09:22:00.000-07:00

2009-10-20T01:52:00.000-07:00

صبح منا اس ام اس داده که دخترم روزت مبارک ایشالا سال بعد خاله زنک می شویم و تبریک این روز دیگر کاربرد نخواهد داشت!

خب می دونی آدمه دیگه امریکن دریم که نیست!

2009-10-20T01:45:00.000-07:00

خب می دونی منم آدمم دیگه!خب همیشه گوگولی مگولی و خوشگل وترو تمیزو پنه لوپه کروز نیستم که!گاهی وقتام می شه زشت و دپسرده و درس نخون و بی کار و به معنی واقعی بدبخت! باشم.!

2009-10-20T01:41:00.000-07:00

وقتی از چیزی حرف نمی زنم یا کم تر ازش حرف می زنم،معنیش این نیست که فراموشش کردم.اونم به این زودی.برای اینکه بتونیم به زندگیمون ادامه بدیم،سعی میکنم محوش کنم برای همیشه.اعتماد برای خوشبختی.گاهی هم فک می کنم،صلح و آرامش بهتر از حقیقت؟!

2009-10-19T10:27:00.000-07:00

چون چای اسیر در چای کیسه ای
فریاد می زنم
درد می کشم
فقط درد
و تو هی می گویی
نباید از قلاب سنگ ها بترسی!
قبل از انفجار
شعله ها را از فنجان بگیر.

2009-09-25T11:58:00.000-07:00

با نگاهت

زيبايي من

جان مي گيرد

از لبخندت

سبز خواهد شد

پيچك خواهش من

و دوباره اين تويي

كه آغاز مي شوي.

پ.ن:

من:بازم من فكر مي كنم اين جا يه جاي اشتباهيه براي اين مني كه منم..اين تويي كه تويي...

پ.ن تر:چشمام فرار مي كرد.نمي دونم چرا!

2009-09-24T22:59:00.000-07:00

در شب كوچك من

دلهره

ويرانيست.

پ.ن:خودم مي دونمم حتي كه!

پ.ن تر:

http://www.4shared.com/file/133129940/dbd098e9/Ebi-Navazesh_DEMO_.html?s=1

دوست داشتمش امروز.آهنگه رو!البته الان انگار فقط دموش هست.

2009-09-24T22:55:00.000-07:00

داشتنت
پايان تمام پيش گوئي هاست.
.
.
.
مدادم:واقعا همين طوره؟!
من:بي نهايت!

2009-09-24T03:13:00.000-07:00

من و مدادم امشب مي ريم بي پولي بيبينيم.
مدادم مي دونه من عاچق اين صحنه ام رسمن!

2009-09-23T23:26:00.000-07:00

اگر حسودي نكني
دير يا زود
رودي
كنار توخواهم بود.

.

من و مدادم
سپيدو سياه
آخرين روز تابستان

پ.ن:
مدادم همونجا:باهم مي مانيم.
من:بي نهايت...

2009-09-23T22:40:00.000-07:00

بي نهايت!

2009-09-23T22:25:00.000-07:00

مدادو چند روز پيش خريدم!اسمش مداد نيست.اسم مهربون تري داره درس مث خودش.اسمش مهرداده!اما چون اسمش شبيه مداده من مداد صداش مي كنم!از يه جاي اصيل مياد.از يه سرزمين باهويت!به طرز حيرت انگيزي انگار سالهاست همو مي شناسيم.هيچ گونه احساس حاكي از فاصله اي بينمون نبود.بگذريم..مداد ديگه با من زندگي مي كنه و قراره تا هميشه زنده بمونه و من خوشحالم.